Op woensdag 21 oktober 2009 was ik te gast op het mooiste, grootste en tevens gezelligste poxebziefestival van Nederland, nl. Onbederfx92lijk Vers te Nijmegen. Elk jaar wordt het festival op twee plaatsen gehouden: x92s-Hertogenbosch en Nijmegen.

Op 10 verschillende locaties x96 van boekhandel tot cafxe9 x96 werd voorgedragen door xe9xe9n gevestigde dichter, die werd geflankeerd door twee x93aanstormende dichttalentenx94.

Ik had de eer te mogen optreden met K. Schippers en Saskia van Leendert.

K. Schippers richtte in 1958, samen met J. Bernlef en G. Brands, het tijdschrift Barbarber op.

Bovendien introduceerde hij de ready-made als poxebzievorm. Hij is een meester in het uitvergroten van de kleine, onnozel lijkende dingen uit het leven van alledag.

Saskia van Leendert schrijft toegankelijke poxebzie waarbij humor en zelfspot niet ontbreken. Haar debuutbundel x93Hoe zij mij leestx94 verscheen in mei 2009 bij uitgeverij Free Musketeers

Onder leiding van een bijzonder aardige gastdame werden wij naar onze locatie, de Selexyz boekhandel Dekker v.d. Vegt, gebracht, waar meteen een aangename sfeer hing. Na het opengaan van de deuren, stroomden de mensen binnen en beet K. Schippers om 20.00 uur het spits af.

Bedreven liet hij zijn woorden bedachtzaam, dan weer enthousiast, fluisterend, ingetogen, plots weer heel levendig, over het publiek dwarrelen. Er werd geglimlacht bij het gedicht over de Turkse kruidenier en voluit gelachen bij de x93woordsoldaatjesx94. Een meesterlijke performance!!

Daarna was het mijn beurt om een kwartier te mogen spreken. Het ging, hoewel nog niet erg ontspannen, best lekker. Dacht ik.

Saskia sloot het eerste uur af met bijzonder fraaie poxebzie. Ik ontdekte een scherp relativeringsvermogen en tevens een fikse dosis cynisme. Dat alles gecombineerd met hier en daar een toets humor. Ik zag instemmend geknik en hoorde gegrinnik.

Na deze drie optredens was er een kwartier pauze ingelast waarin het publiek de tijd had om te verhuizen naar een andere locatie.

Om 21.00 en 22.00 uur herhaalde zich het bovenstaande, maar dan in een andere volgorde.

Mede door de enorme publiciteit die er tevoren aan gegeven is en de voortreffelijke organisatie werd Onbederfx92lijk Vers Nijmegen 2009 voor de zoveelste keer  een groot succes.

Mijn welgemeende complimenten aan de organisatoren van dit festival.

Hoe ik hier dan zit,

genesteld in de lauwe ochtendzon.

Een boek, een pen en koffie

Een vers geverfde buitentafel.

En als ik mijn arm langer maak

kan ik je aanraken. Ook nog.

De zon en jij zijn dikke maatjes.

Ze willen me omarmen, zoentjes geven,

bijna bangelijk, opdat ik maar nooit

aan jullie ondergang zal twijfelen.

Je veegt vergeet-me-nietjesblauw

in lange strepen door mijn hoofd.

Strijken moet je, zeg je, tot alles mooi

in elkaar overloopt. Ik denk je

te begrijpen, maar zie alleen

de streeploosheid van pas gestreken lakens.

Vandaag geef jij mij weer een kleur.

je staart verdwaasd naar je tosti boerenbruin

brie-tomaat, apart

is niet het juiste woord vind ik

ik ken de super-mega-gigavazen

waarin jij jezelf verstopt

stil maar, ik luister heus wel

naar je soepele vakantie in het wijntje

drijven flarden van je bestaansrecht

nee, nee, wij hebben het nog steeds

over jou, bijzonder, heel bijzonder

reuze leuk ook, zeker wel

- hoe leg ik in godsnaam zwijgend praten uit x96

ik vertrouwde ze al nooit, de vrouwen

die spiegelloos hun lippen kleuren

hooggelaarsd en smalgebekt

tanden als beitels die fijn

en klein genadeloos verscheuren

alsof nietigheid in xe9xe9n ademtocht

weg te blazen valt

zo is het niet, mevrouw

echt niet

xa9 Nell Nijssen (05-08-2009)

Als ik om tien over twaalf

de boterhammen dubbelklap, zit jij nog

met dertig stoeptegels die zich niet laten leggen.

De mollen een hermetisch bestaan garanderen,

zei je nog. En ik dacht: wat een onzin.

Ik heb geen zin om je te roepen. Jij wilt liever

niet naar binnen. Je honkebonkt

maar door. Rubberwoorden, plastic praat

en meer geplet geheugen.

Jouw en mijn onderkomen, gescheiden door handen

zand, het zwiepen van de coniferen rond

ons houten huis.

De wind, de wind lispelt iets over eindigheid

en hoe lang duurt xe9xe9n seizoen.

Ik gok: korter dan een kwart van een mens,

misschien net genoeg om te overleven.

ik snap het niet

eerst Meneer De Vink, ik leg het uit: iedereen

die mij op zijn woorden laat meevliegen, krijgt

een andere naam, een die van mijn lippen waait

zonder er iets van uit te spreken

daarna het roodborstje, zo verschrikkelijk pril

en aaibaar tegen het raam

de vrouw in wit, die meedogenloos goochelt
met afgestorven materiaal, onzinnig

om dan te zeggen dat leven met wijdopen
vleugels genomen dient te worden, oma

papa, hond xe9xe9n en twee en drie

dood, dood, dood

en dan verdrink ik met een gerust hart

twee kilo schelpen in een duikvlucht onder water

ik snap het niet

xa9 Nell Nijssen (12-07-2009)

Zonder twijfel had het een lofzang kunnen worden

op een kloppend hart, waar jong bloed

af en aan zou stromen, pulserend

op de tonen van een tomeloze koopjesjacht.

Ingeklemd tussen meanderende slagaders

zou de wereld slechts bestaan uit Monopolypraat.

En nu,

met weemoed toezien hoe zuurstofarm

de ruimte wordt, hoe levenloos versleten ook

de afgesloten gangen, de hoeken met geheimen.

Kleppen openen en dichten zich, er wordt

gesproken dat het zo niet langer kan

openmaken, sleutelen, snijden in een sinusknoop.

Stilstaan, wachten tot de kramp verdwenen is

het hart heeft even teveel pijn.

En als wij ons niet meer weten te beheersen

steken wij onze neus in een vroeger tijdstip.

Vandaag mag alles eerder, zelfs het uur

waarop de glazen de lucht in kunnen.

Er is rust die zich uitrolt. En geen zuchtje

te bekennen van de grappenmakerij die

gisteren onze ruggen zo zwaar maakte.

We zouden dood kunnen zijn, als het zuurtjeswater

niet in geruststellende overdaad aanwezig was.

Of erger nog: dromen over morgen als

het roomwit van de herstart zich fonkelfris

tonen zal aan dertig jaar onuitgepakte onzin.

Het fundament beweegt en laat zich horen.

Loslopende stoelen staren verbaasd naar

hun voeten van vilt. Al ons gerief is verdwaald

en of ik de pindax92s weet te staan. Met een mond vol stof

rekenen we hoe lang nog, we tellen en komen

niet verder meer dan zes en een half.

Genoeg om verder te mogen. Te weinig

om op te staan

Terwijl ik met de verbetenheid van een sloophamer

de laatste jelly paaseitjes xe9xe9n voor xe9xe9n tussen amalgaam

vermaal,  kleven Zeeuwse mannen aan het trommelvlies.

Hun handen op mijn heupen.

Intussen klap ik de wereld verder open. Tussen toetsen

en scherm ontstaat het universum waarbinnen

wij onze tong verloren. Hoe mijn ogen leerden vliegen.

Woorden in vierkante symbolen, zonder rondingen

waarin ik de adem van jouw vergiffenis herken.

Ik weet dat tijd nooit meer doet wat ik wil.

En dat afstand alleen te meten is met bereikbaarheid.

Morgen zal onze veilige verbintenis zich weer hechten

aan de tekens van ongeschreven taal. De rituelen

van een zinnig bestaan hervatten, alsof we niet anders kunnen.

Maar vandaag heb ik hardplastic oren.

En mijn hoofd is bij de deur.

Locus Amoenus

Wij dragen lucht, happen golven in de dag,

fluiten lichte liedjes, vlechten schaduwen

en kijken toe hoe de parels zullen rollen

naar een plek in de melkweg. We stralen

of ons leven aan klatergoud hangt, smelten

dagen van graniet om tot ongerepte lichtheid.

Daar baden we in groene koelte, vlijen

de tijd dicht tegen ons aan en wachten

tot de zon in ons zal ondergaan.

zo ongeveer

stel ik mij de dood voor

blauwvelours gordijnen

witstenen wanden

grafstemmen met gebrek

aan frisse lucht blazen

kille praatjes langs mijn rug

ik troost me

met het tellen van de rijen stoelen

en de krullen van genoegen

die ik langzaam

om jouw mondhoek zie verschijnen

xa9 Nell Nijssen (26-04-2009)